Zaterdag 12 maart + Zondag 13 maart

P ... p ... python in de tuin!

Klik hier voor het vervolg!!

In de nacht van zaterdag op zondag werden we om een uur of een wakker door het geblaf van Chippie. Inmiddels kennen we de soort blafjes wel, en dit blafje was er een die zou gaan aanhouden. Meestal zit er een kat in de boom of zoiets. Tja, dan moet je wel het bed uit om de kat te gaan wegjagen.
Tot zeer grote ontsteltenis zat er deze keer geen kat in de boom, maar een enorme python tussen de bromelia's! Op mijn uitroep "Holy shit zeg" schrok Bente zich weer wezenloos en vreesde het ergste.

Tja, wat doe je dan midden in de nacht. Nog niet helemaal fris belde ik 199. Voor de niet-Curaçaose lezers: dat is het alarmnummer van de Road Watch, een soort Wegenwacht. Die hadden snel door dat ik niet goed zat. En ik toen ook.
Daarop belde ik 911, wel het goede alarmnummer van de politie. Die waren zo slim om mijn telefoonnummer te vragen en terug te bellen. Ja, er zijn grappenmakers onder ons! De agent aan de lijn kon het toch moeilijk geloven.

Een uurtje later kwam de heer Valesca van de dierenbescherming en vice-voorzitter van de dierentuin (en ook nog fotograaf van dagblad Extra, dus wie weet staat er maandag een foto in de krant) met zijn vangstok, kooi en fotocamara. Zo'n grote had hij beslist nog nooit bij iemand uit de tuin moeten halen. Hij was erg blij dat wij absoluut niet bang waren want in z'n eentje was het hem nooit gelukt. "Curaçaoënaars staan meestal bij een slangetje van 20cm al op de tafel".

Ik deed gewoon mee om het beest in de kooi te krijgen. Bij de eerste poging greep ik blijkbaar niet helemaal goed. Ik had precies het plasgat van de python te pakken en kreeg een straal zeik over mijn hand heen. Het ruikt een beetje als kattenpis, niet erg lekker dus. En de geur blijft hangen...

Erg meewerkend was de python niet. Hij wilde niet in de kooi. Had ik net zijn staart erin gedouwd, kroop het achtereind er meteen weer uit. Uiteindelijk wikkelde de slang zich stevig vast om de vangstok, zodat hij makkelijk in zijn geheel met de vangstok in de kooi te duwen was. De volgende stap, namelijk ervoor zorgen dat de python de stok ook weer zou loslaten, duurde nog een hele tijd.

Waar komt zo'n beest nou vandaan? Ze komen hier niet in de vrije natuur voor, dus het is per definitie een onstnapte of gewoon gedumpte python. Valesca had het vermoeden dat de python van de in Willemstad bekende slangenman is. Die schijnt hier in de buurt te wonen. Nou, dan mag hij wel wat beter op zijn inkomen passen!

Uiteindelijk was het een uur of drie, voordat we weer naar bed konden, en natuurlijk de slaap niet meer direct konden vatten.

Feest!... het vervolg

.Het vorige dagboek, van alweer bijna een maand gelden, ging in zijn geheel over onze Arabian Nights Party. Het eindigde met "Hopelijk volgende keer het resultaat".  Maar wat was het te verwachten resultaat ook alweer?

Een hometrainer dus!

We hadden de gasten i.p.v. een kado om een bijdrage gevraagd voor de aanschaf van een hometrainer. Bente ging vroeger twee keer per week naar de sportschool, maar sinds de verhuizing van de sportschool is ze nauwelijks meer gegaan. Sportscholen die wat dichter in de buurt liggen zijn een behoorlijk stuk duurder. Daarnaast ging Bente vooral voor de spin bike en de fiets. Een eigen hometrainer las dus voor de hand.
Normaal gesproken zijn we nogal traag met uitvoeren van onze plannen. Om maar eens wat te noemen: we hebben al 1,5 jaar een kapot raam dat vervangen moet worden. We wilden er deze keer absoluut geen gras over laten groeien!
Een week na de Arabian Nights Party togen we naar De Jong's Sporthuis. In de etalage zagen we al een paar hometrainers staan. We besloten meteen om er eentje mee te nemen. En we waren zeker niet de enigen met belangstelling. In de tijd dat we hebben gewacht op het in elkaar zetten van het apparaat kwamen nog twee of drie andere klanten de hometrainers bekijken.

En, wat zijn de ervaringen tot nu toe? Heel goed! Vooral Bente is trouw aan iedere dag op en neer naar haar werk fietsen. Ik ben wat minder trouw overigens... !

Ontdek je eiland

We wandelen niet meer zo heel erg veel. Het werd dus hoogste tijd om weer eens wat te ondernemen op ons eigen eiland.
Het heeft erg veel geregend de laatste maanden. Op Curaçao zijn heuse beekjes ontstaan zelfs! In de krant staan regelmatig foto's van ondergelopen gebieden. Dat inspireerde ons om eens te gaan kijken in de buurt van Hofi Mango, in de buurt van Santa Cruz.
Helaas is het hofi zelf niet toegankelijk, maar via Santa Cruz kom je er wel in de buurt. We ontdekten in dit gebied een inmiddels wel drooggevallen beekje dat zich in een heuse kloof door de bossen slingerde. We hebben een heel eind door de kloof gelopen, maar hebben het einde niet gehaald. Bente is later door de week nog een keer terug gegaan met Helle, maar ook zij hebben het einde niet gezien. Er ligt daar dus nog steeds een uitdaging voor ons!

Er zijn nog genoeg natte gebieden. Het blijft een apart gezicht om op het meestal zo droge Curacao waterlelies te zien in de vrije natuur. Bij Santa Martha staat het gebied al snel onder water. Dat was deze keer zo erg zelfs, dat ze zandzakken hebben moeten plaatsten. Een echte dijkdoorbraak dus op Curaçao!

Het aangename moet je altijd met het nuttige combineren. Voor Bente is iedere wandeling een gelegenheid om te jutten langs het strand, of om kalebassen te verzamelen. Inmiddels heeft ze wel geleerd om een grote rugzak o.i.d. mee te nemen. Kalebassen sjouwen in je bloes is toch niet zo handig.

Een ander uitje

Uitgaan doen we bijna altijd samen. Gisteren was een bijzondere uitzondering: ik ben in mijn eentje naar Mambo gegaan voor een optreden van de Antiliaans/Nederlandse hard rock formatie Intwine. Wijs geworden van voorgaande optredens van vooral Kane en een beetje Krezip, waarbij Bente de herrie niet meer kon aanhoren, had ze nu de keuze: óf niet meegaan, óf met d'r eigen auto zodat ze eerder naar huis terug zou kunnen. Bente, ook wijs geworden van mijn voorkeur voor hard rock muziek, besloot om maar niet mee te gaan. Een wijs besluit van haar. Er waren verder geen vrienden of bekenden naar het optreden gegaan. Omdat ik toch voornamelijk voor de muziek kwam, amuseerde ik me wel in mijn eentje. De muziek was regelrecht geweldig. Een verademing na de meeste  amateurbandjes op Curaçao. 
Eén collega van Ennia kwam ik nog tegen. Daar heb ik nog een tijdje mee staan kletsen, maar om een uur of een hield ik het ook wel voor gezien.